We groeien allemaal op met verschillende vormen van opvoeding, hè HEALMates? Sommigen van ons kregen veel knuffels en bevestiging, terwijl anderen vaker te maken hadden met eisen, kritiek, of zelfs emotionele afwezigheid. Helaas heeft niet iedereen ouders gehad die er emotioneel volledig konden zijn. Niet omdat ze slecht waren, maar omdat zij zelf ook mensen zijn met hun eigen wonden en beperkingen.

Het probleem is dat wonden uit de kindertijd niet vanzelf verdwijnen wanneer we volwassen worden. Ze groeien met ons mee en vormen de manier waarop we denken, reageren en omgaan met onszelf en anderen. In deze fase maken veel mensen kennis met het concept reparenting, en één van de belangrijkste vormen daarvan is zelfcompassie.

Reparenting en Zelfcompassie

Reparenting betekent in de basis: leren om de emotionele behoeften te vervullen die vroeger niet zijn vervuld. Als we vroeger te weinig werden vastgehouden, leren we nu onszelf te kalmeren door er voor onszelf te zijn. Als onze gevoelens vaak werden genegeerd, leren we nu beter te luisteren naar wat we voelen en daar gevoeliger voor te zijn.

Hier speelt zelfcompassie een grote rol. Zelfcompassie gaat niet over jezelf verwennen of excuses zoeken. Het is het vermogen om warm, begripvol en mild te zijn voor jezelf, vooral op momenten dat je faalt, moe bent of je niet goed genoeg voelt.

Stel je voor hoe een gezonde ouder reageert wanneer een kind valt. Die zegt niet: “Eigen schuld, had je maar beter moeten opletten,” of “Je kunt ook nooit stilzitten.”

In plaats daarvan klinkt het: “Doet het pijn? Kom maar even zitten en rust uit. Volgende keer wat voorzichtiger, oké?”

Zelfcompassie nodigt ons uit om op precies die manier met onszelf om te gaan.

Een Veilige Ouder voor Jezelf Zijn

Zelfcompassie leren betekent dat je leert een veilige ouder voor jezelf te zijn. Zo voorkomen we dat we oude opvoedwonden doorgeven, aan onze kinderen, maar ook aan onszelf. We worden een ouder die niet verdwijnt als het moeilijk wordt, die niet beschamt bij fouten, en die onvoorwaardelijk liefheeft.

Wanneer je tegen jezelf zegt: “Ik ben moe, en dat is oké,” vindt reparenting plaats. Wanneer je jezelf rust gunt zonder schuldgevoel, bouw je veiligheid van binnenuit op. Langzaam stop je met het voortdurend zoeken naar bevestiging van buitenaf. Niet omdat je niemand meer nodig hebt, maar omdat je al een plek hebt om naar terug te keren: jezelf.

Het Betekent Niet Dat Je Stopt met Groeien

Een groot misverstand over zelfcompassie is dat het je lui zou maken of stil laat staan. In werkelijkheid is het juist andersom. Mensen die zichzelf met mildheid behandelen, zijn emotioneel veerkrachtiger. Als ze falen, blijven ze niet hangen in schaamte. Ze leren, staan weer op en proberen opnieuw, zonder zichzelf onderweg te haten.

Net zoals kinderen die met liefde worden opgevoed, groeien zij op tot moedige mensen. En zo geldt dat ook voor ons.

Reparenting via zelfcompassie hoeft niet groots, dramatisch of spiritueel te zijn. We kunnen klein beginnen, HEALMates. Bijvoorbeeld door:

• de gedachte “Ik ben dom” te vervangen door “Ik ben aan het leren”;
• jezelf toe te staan te huilen zonder je zwak te voelen;
• je inspanning te waarderen, niet alleen het resultaat;
• te stoppen met het vergelijken van je eigen wonden met die van anderen.

In het begin kan het onwennig aanvoelen. De meesten van ons hebben nooit geleerd hoe je vriendelijk voor jezelf bent. Maar als je dit consequent blijft oefenen, kan zelfcompassie een enorme impact hebben op je mentale gezondheid.

De Reis Terug naar Jezelf

Zelfcompassie is uiteindelijk een stille vorm van moed, een reis terug naar jezelf. Van buitenaf misschien niet zichtbaar, maar van binnen voelbaar. Emoties worden stabieler, je hart rustiger, en je relaties gezonder.

Je eigen ouder worden betekent niet dat je de rol van je ouders uit het verleden ontkent. Het betekent dat je erkent dat je door hen gekwetst bent, én dat jij nu degene bent die de regie heeft om die wonden te verzorgen.

Dus HEALMates, sla even je armen om jezelf heen en zeg zachtjes:

“Ik ben er voor je. En deze keer sta je er niet alleen voor.” (RIW)