Als je timeline de laatste tijd voelt als een digitale warzone vol woorden als “vriendjesafpakster”, gaslighting of trust issues, geloof me: je verbeeldt het je niet, HEALMates. De afgelopen jaren zijn verhalen over ontrouw niet alleen trending, maar regelrecht aan het domineren. Van streamingsdiensten tot de bios: drama’s over gebroken beloften, stormachtige huwelijken en die eeuwige vraag “is liefde ooit genoeg?” blijven onze aandacht, én emoties, compleet gijzelen.
Het duidelijkste voorbeeld? Ipar Adalah Maut (2024). Terwijl horrorfilms aan de box office overal de kroon pakken, schoot dit intieme, intense drama door het dak met 4,7 miljoen bezoekers en veroverde een plek in de Top 10 best bezochte Indonesische films ooit. Ja, voor een melodrama-domestik? Een zeldzame, bijna juicy anomalie.
In serieland gebeurde er iets soortgelijks met Layangan Putus (2021). Het internet explodeerde, Iedereen voelde wel iets van die pijn, die woede, dat “hoe kán dit gebeuren?” De serie brak zelfs het record van 15 miljoen views in één dag op WeTV. Kortom: Indonesië houdt van liefde, maar blijkbaar… ook van het dissecteren van liefdesdrama.
En natuurlijk stopt het niet bij die twee hits. Sehidup Semati (2024), Suami yang Lain (2024), Selesai (2021), Norma (2025), en La Tahzan (2025) laten allemaal hetzelfde zien: het thema vreemdgaan blijft steeds terugkomen, soms als thriller, soms hypermelodramatisch, en soms zó herkenbaar dat je automatisch je eigen partner even een side-eye geeft.
Drama waardoor je oren gaan gloeien? Check.
Plot-twists alsof je in een achtbaan zit? Absoluut.
Waarom We Zo Geobsedeerd Zijn met Films over Vreemdgaan
Er zijn een paar duidelijke redenen waarom dit soort films zo enorm aanslaan bij Indonesische kijkers.
1) Omdat het voelt alsof het zó in het dagelijks leven kan gebeuren
De conflicten in dit soort verhalen voelen pijnlijk dichtbij. Verveling in een relatie, communicatie die vastloopt, financiële druk, verwachtingen die botsen, het zijn “wonden” die veel koppels herkennen, al praten ze er niet altijd hardop over. Dus wanneer een film die rauwe emoties zonder filter laat zien, voelt het bijna alsof je in de spiegel kijkt.
Neem bijvoorbeeld Layangan Putus. Het verhaal raakte mensen zó diep dat velen zich direct getriggerd voelden. Een ogenschijnlijk perfect koppel, een derde persoon die binnenkomt, gaslighting, en uiteindelijk: vertrouwen dat in stukken valt. Geen wonder dat de serie overal werd besproken, van groepschats en kantoor-keukens tot timeline-drama op social media. Iedereen had een mening, en iedereen wist wel iemand die “zo’n verhaal” in het echte leven had meegemaakt.
2) Dialog die je wilt quoten, memen én delen
Laten we eerlijk zijn, HEALMates: de kracht van een film of serie zit tegenwoordig niet alleen op het scherm, maar ook in hoe hard het ontploft op social media. Denk aan zinnen die zó quotable zijn, zoals “It’s my dream, not hers” of dat ene moment waarop alles uitkomt en de iconische confrontatiescènes.
Dat soort fragmenten zijn basically perfecte brandstof voor memes, stitches, duetten, remixes en ellenlange threads. En het werkt. Hard.
Hoe meer mensen een scène delen, hoe vaker het terugkomt in je feed, hoe groter de FOMO… en voilà: views vliegen omhoog, bioscoopkaartjes worden gekocht, streamingscijfers stijgen. Marketing? Ja. Maar in 2025? De fans doen het grootste werk zelf.
3) Katarsis en een moreel kompas
Getuige zijn van een personage dat wordt bedrogen, roept automatisch een bijna fysieke reactie op: boosheid, verdriet, walging, en ergens ook opluchting zodra de waarheid eindelijk naar boven komt. Veel kijkers zoeken precies dat gevoel: een veilige emotionele simulatie waar je alles kunt voelen zonder dat je eigen hart op het spel staat. Pure katarsis.
Aan de andere kant bieden deze verhalen vaak ook een moreel kompas. Ze tonen eerlijkheid, grenzen, verantwoordelijkheid, en de onvermijdelijke consequenties van verraad. Neem Sehidup Semati: het combineert huiselijk geweld met vermoedens van ontrouw, waardoor kijkers niet alleen kookpunt-frustratie ervaren, maar ook worden uitgenodigd om kritisch te reflecteren op giftige dynamieken in relaties.
Emotioneel meeleven? Check.
Morele reality check? Dubbel check.
4) Gespreksvoer van de buurtwinkel tot de universiteit
Ontrouw is allang niet alleen roddelmateriaal, het is ook een serieus onderwerp binnen media- en cultuurstudies. Er zijn academische artikelen die de representatie van vreemdgaan in Layangan Putus analyseren, mét symboliek, genderdynamiek en emotionele constructies.
Maar aan de andere kant: moeders die bij de groentekraam vol passie elkaars verhalen over hun drama over een derde in het spel delen? Ook dat bestaat. En ze doen het met evenveel vuur als een panel expert sociologen.
Kortom: dit onderwerp leeft overal. Van serieuze academische lezingen tot geklets bij het uitzoeken van tomaten. Dat maakt het super herkenbaar en, laten we eerlijk zijn, onweerstaanbaar als het op het scherm verschijnt.
Want als een verhaal zowel je professor cultuurstudies als je tante op de markt kan triggeren… dan weet je dat je goud in handen hebt.
5) Genderdynamiek en machtsverhoudingen die discussies aanwakkeren
Sommige titels ontketenen stevige discussies omdat ze worden gezien als gender-biased of omdat ze bepaald gedrag zogenaamd “normaliseren”. Pro en contra? Perfect materiaal om viral te gaan.
Neem Selesai (2021): de film kreeg flinke kritiek omdat hij door velen werd gezien als neerbuigend tegenover vrouwen. En wat gebeurt er dan? Het debat in de publieke sfeer wordt groter, en uiteindelijk kijken zelfs mensen die in eerste instantie geen interesse hadden, simpelweg omdat ze zelf willen beoordelen wat er aan de hand is.
En voilà, zo wordt controverse een marketingmachine.
Dus ja, dat zijn een paar redenen waarom films over vreemdgaan zo ontzettend scoren in Indonesië. Zolang social media nog fungeert als publieke rechtszaal en kijkers hunkeren naar instant catharsis, zal dit genre altijd een publiek vinden.
Maar om relevant te blijven én een stap hoger te komen? Dan moeten deze verhalen sterke karakterontwikkeling bieden, morele nuance (niet alles is zwart-wit), en sensitiviteit voor genderrollen. Kijkers anno nu zijn slim, ze zoeken niet alleen “dader vs. slachtoffer”, maar ook context: economische druk, jeugdtrauma’s, communicatiestijlen, en culturele normen die mensen het zwijgen opleggen.
Cheers, HEALMates!
Moge je hart helder blijven, je hoofd kalm, en je relaties, met anderen én met jezelf, gezond, stevig, en grens-bewust. (RIW)
