Hallo, HEALMates! Terug met Miss Kepo, die altijd nieuwsgierig is naar van alles — ook naar schilderijen. Deze keer is Miss Kepo erg enthousiast om te praten over een van de werken van onze maestro Basuki Abdullah, getiteld “Mother and Child” (1992).

Er is iets fascinerends aan de manier waarop Basuki Abdullah vrouwen schildert. Hij schildert niet alleen gezichten — hij schildert zielen. Van alle werken die ooit uit zijn magische handen zijn voortgekomen, Mother and Child (1992) is een van de stilste, maar ook meest emotioneel aangrijpende.

Kijk maar: een jonge moeder, gekleed in een versleten doek in aardetinten, draagt een kind op haar rug. Haar gezicht is neergebogen — vermoeid, berustend, of misschien allebei. Achter haar kijkt een kleine baby met grote, onschuldige ogen naar de wereld, terwijl hij op een vinger zuigt — een oerreflex van een mens die net leert overleven.

Op het eerste gezicht lijkt het schilderij eenvoudig. Er is geen groots landschap, geen hemels licht zoals in Renaissance-stijl Madonna and Child schilderijen. Maar binnen die eenvoud vinden we iets veel diepers — “eerlijkheid.”

In Mother and Child lijkt Basuki Abdullah te zeggen, “Dit is liefde — niet altijd glamoureus, soms stoffig en bezweet.”

Tussen Realisme en Romantiek

Als je ooit Basuki Abdullah’s schilderijen hebt gezien, HEALMates, weet je dat hij een meester in detail is. Een enkele haarlok lijkt echt uit de huid te groeien. De glans in de ogen van een vrouw lijkt je rechtstreeks aan te kijken. Soms vraag je je zelfs af — is dit een schilderij of een foto?

Maar, voor je informatie HEALMates, Basuki was niet alleen een realist — hij was ook een romanticus. Niet romantisch in de zin van “Hé, heb je al gegeten?”, maar romantisch in de manier waarop hij de mensheid zag. Hij kon een koning edel laten lijken, een vrouw zacht zonder zwak te lijken, en een vermoeide moeder laten stralen van kracht.

Dat is wat we zien in Mother and Child. Basuki verheerlijkte vrouwelijke schoonheid niet — hij eerde hun veerkracht. Het gezicht van de moeder is niet dat van een salonmodel, maar van het alledaagse leven: kalm maar streng, mooi maar moe, sterk maar alleen.

Dat gezicht, als je er lang genoeg naar kijkt, lijkt de stemmen te dragen van talloze vrouwen die nooit door iemand zijn geschilderd.

Rood Dat Brandt — Maar Toch Verwarmt

De achtergrond van dit schilderij is gevuld met baksteenrode en licht verschroeide oranje tinten — kleuren die heet aanvoelen als gloeiende kolen die branden maar niet verbranden. Natuurlijk is dat geen toeval, HEALMates. Hier is rood niet alleen een symbool van liefde of woede — het vertegenwoordigt strijd en het bloed dat stroomt door het offer van een moeder.

Het is alsof Basuki ons wil vertellen dat moeder zijn niet alleen over liefde gaat — het is ook een gevecht. Een strijd tussen een vermoeid lichaam en een hart dat weigert op te geven. Een strijd tussen persoonlijke dromen en verantwoordelijkheden die zich stevig vastklampen aan iemands rug — letterlijk, zoals het kleine kind in het schilderij.

Interessant genoeg kiest Basuki in dit gevecht voor een rood dat niet agressief is maar warm. Een kleur die troost in plaats van angst inboezemt. Misschien is dat de boodschap, HEALMates — dat onder de hitte van het leven, de liefde van een moeder de enige warmte is die nooit vervaagt, zelfs niet wanneer de wereld koud wordt.

De Meester Die Weigerde “Te Serieus” te Zijn

Hoewel hij vaak werd geprezen als hofschilder en door sommige moderne kunstkringen als “te academisch” werd beschouwd, had Basuki een humoristische, nuchtere kant. Geboren in 1915 in een kunstenaarsfamilie — zijn vader, Abdullah Suriosubroto, was schilder en zijn grootvader was de persoonlijke arts van Prins Diponegoro — groeide Basuki op met een unieke mix van Javaanse esthetiek en aristocratische discipline.

Maar vergis je niet, HEALMates — achter zijn nette pakken en internationale reputatie schilderde Basuki vaak eenvoudige onderwerpen: boeren, vissers en moeders zoals die in dit schilderij. Hij zei ooit dat ware schoonheid te vinden is in de gezichten van gewone mensen — omdat zij nooit doen alsof.

Die uitspraak resoneert diep in Mother and Child.

Basuki lijkt het idee uit te dagen dat kunst groots moet zijn om groots te worden. Hij verheft vermoeidheid tot waardigheid, verandert rimpels in esthetische elementen en maakt zweet tot een symbool van liefde die geen podium nodig heeft.

“Mother and Child” als Onze Collectieve Spiegel

Dit schilderij vandaag zien voelt relevanter dan ooit, HEALMates. We leven in een tijd waarin ouders geacht worden “productief” te zijn en tegelijkertijd altijd zorgzaam te blijven. Een tijd waarin moeders thuis werken én “voor het huis.” Een tijd waarin de baby nog op de rug zit — maar de emotionele en financiële lasten al op het hoofd rusten. Oef…

In die context voelt Mother and Child tijdloos aan. Er is zo weinig veranderd in de strijd van een moeder. Alleen de technologie is anders — het gewicht blijft hetzelfde, misschien zelfs zwaarder.

Met zijn kalme penseelstreken lijkt Basuki een boodschap uit het verleden te sturen: “Kijk naar hen! Vergeet nooit — al je vooruitgang is geboren op de rug van een moeder.”

Er zijn veel realistische schilders in de wereld, maar slechts weinigen kunnen emoties schilderen. Basuki Abdullah is een van die zeldzame kunstenaars. Hij imiteerde niet alleen vormen — hij beeldhouwde emoties op doek. Mother and Child is niet slechts “mooi,” maar levend.

Als je er lang genoeg voor blijft staan, hoor je misschien het zachte gefluister van de moeder die zegt: “Het is goed, mijn kind. De wereld is zwaar — maar je hebt een moeder.”

Dat is de magie van Basuki Abdullah’s kunst — het kan ons aan het huilen maken zonder dat we het beseffen, ook al kijken we alleen naar twee eenvoudige figuren tegen een rode achtergrond.

Dus, als Miss Kepo het mocht samenvatten — Mother and Child is misschien niet zo groots als zijn koninklijke portretten of zijn afbeeldingen van Europese vrouwen, maar juist daarin ligt zijn onsterfelijkheid. Het schilderij vertelt een verhaal van liefde die geen viering nodig heeft, van opoffering die geen podium zoekt, en van kracht die geen applaus verlangt. En als je goed genoeg kijkt, HEALMates, zul je misschien beseffen — we zijn allemaal ooit het kind in dat schilderij geweest. En op een dag worden sommigen van ons de moeder erin. (RIW)