Obsessive Compulsive Disorder (OCD) is een geestelijke gezondheidsstoornis die wordt gekenmerkt door oncontroleerbare, herhalende gedachten (obsessies) en gedragingen (compulsies). Een voorbeeld van een compulsieve handeling is iemand die herhaaldelijk zijn handen wast nadat hij iets heeft aangeraakt dat hij als onrein beschouwt.

De angst en spanning die voortkomen uit obsessies kunnen stress veroorzaken, waardoor iemand probeert manieren te vinden om zich beter te voelen. Deze poging uit zich in sterke obsessieve drang en herhalende mentale handelingen die veel tijd, energie en gedachten vergen. Dit wordt een compulsie genoemd.

De onzichtbare schepselen van Allah SWT, de djinn, kunnen in het hart van de mens fluisteren en hem verleiden tot misleidende twijfels. Bovendien kunnen djinn mensen gebruiken om andere mensen te doen twijfelen. Wanneer de satan via djinn en mensen in het hart fluistert, raakt de ziel verstoord. Als de ziel dit niet kan overwinnen, kan die innerlijke energie zich uiten in gedrag, wat leidt tot compulsies die volgen op obsessies — oftewel OCD.

Iemand met OCD ervaart vaak buitensporige angst vanwege schuldgevoelens over bepaalde handelingen. Hij voelt dat hij fouten heeft begaan die moeilijk te vergeven zijn, en is bang om dezelfde fout opnieuw te maken. Deze aanhoudende schuldgevoelens veroorzaken pijn en angst. Hij wordt angstig bij de gedachte om opnieuw een fout te begaan.

In een volgende fase probeert hij zijn angst te verminderen door die te vermijden, vaak via compulsief gedrag. Naast schuldgevoelens komt dit ook voort uit een gebrek aan overgave aan Allah en een neiging tot rigiditeit en perfectionisme. Deze perfectionistische aard leidt tot herhalende gedachten over hoe alles aan zijn ‘perfecte’ standaard moet voldoen. Wanneer iets niet aan die standaard voldoet, ervaart hij teleurstelling. Deze herhaalde teleurstelling veroorzaakt emotionele pijn en angst, wat leidt tot herhaald gedrag — de compulsie — als een poging om dat gevoel te vermijden. Soms blijven deze gedachten echter slechts in de geest aanwezig, zonder zich in gedrag te uiten.

Vanuit islamitisch perspectief is deze angst een weerspiegeling van een gebrek aan overgave en vertrouwen in Allah SWT bij het accepteren van gebeurtenissen of situaties. Wat schuldgevoelens betreft, begrijpt men vaak niet dat Allah SWT de Meest Vergevende is, en dat oprecht berouw en istighfar (vergeving vragen) voldoende zijn om fouten uit te wissen.

Een gebrek aan overgave bij mensen met kenmerken van een obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (OCPD) maakt hen kwetsbaar voor de influisteringen van de satan — in de vorm van djinn en mensen — die gedachten of verleidingen aanwakkeren die leiden tot constante angst en twijfel.

Wanneer het hart (shudur) van de mens wordt beïnvloed door zulke fluisteringen, heeft Allah SWT de mens het vermogen gegeven via zijn ‘aql (verstand), qalb (hart) en nafs (ziel) om deze verstoringen te neutraliseren of te overwinnen. In het geval van OCD zijn deze vermogens echter niet in staat om die invloeden volledig te weerstaan of zelfs maar te neutraliseren.