Op negenjarige leeftijd zijn de meesten nog volop bezig met wiskundehuiswerk, het tv-afstandbediening gevecht of een traantje om verloren gamepartijen. Maar Ryu Kintaro is anders. Deze jongen uit Indonesië heeft al een fortuin opgebouwd van miljarden rupiah.
Natuurlijk HEALMates, Ryu komt niet uit een doorsnee gezin. Hij is de zoon van Christopher Sebastian, een succesvolle ondernemer én CEO van Makko Group, een snelgroeiend automobielbedrijf met uiteenlopende activiteiten: van raamfolie en auto-detailing tot gezinstherapie-spa en trendy food & drinks.
Met zo’n achtergrond is het verleidelijk om te denken: “Tja, geen verrassing dat hij succesvol is — hij is immers ‘ene rijke zoon’.” Maar heus, wacht even HEALMates. Als we daar al stoppen, missen we juist het belangrijkste in zijn verhaal: hoe een kind leert om verantwoordelijkheid te nemen voor het privilege dat hij kreeg én het omzet in echte prestaties.
Niet iedereen weet hoe je een privilege beheert
Het woord ‘privilege’ draagt vaak een negatieve lading, alsof het iets is wat “eraf moet” om rechtvaardig te zijn. Maar in feite is privilege als brandstof: het kan brandstof zijn die iets beweegt, of iets verbrandt, afhankelijk van wie de lucifer vasthoudt.
Je zou kunnen zeggen: Ryu houdt die lucifer vast op een wijze die ongewoon is voor zijn leeftijd. In plaats van passief te genieten van luxe, de nieuwste gadgets, glamoureuze vakanties of rustig wachten op een erfenis, kiest hij voor een uitdagende weg, creëren, ondernemen, zélf iets opbouwen.
Stel je voor: op een leeftijd waarop de meeste kinderen nog worstelen met het verschil tussen debet en credit, praat Ryu al over branding, contentstrategie en zelfs value proposition. Hij bouwt een persoonlijk merk, lanceert producten en gebruikt digitale platforms om zijn werk onder de aandacht te brengen.
Doet hij het alleen? Natuurlijk niet. Maar hier schuilt de schoonheid: Ryu Kintaro ontkent niet de steun die hij kreeg — hij beheert die steun verstandig.
Ryu’s digitale reis
Ryu Kintaro begon al op vijfjarige leeftijd met de digitale wereld. Gewapend met slechts een ouderlijke telefooncamera, nam hij allerlei dagelijkse activiteiten op — van grappige challenges tot kleine verhaaltjes uit zijn verbeelding. Al die video’s belandden op zijn eigen YouTube-kanaal, tegenwoordig bekend als “Ryu Kintaro”.
Met zelfvertrouwen voor de camera en het unieke talent om te spreken in drie talen Indonesiaans, Engels en Mandarijn, wist Ryu snel de aandacht van het publiek te trekken. Het duurde niet lang voordat zijn kanaal meer dan 1,11 miljoen abonnees had.
“Van kleins af aan maakte ik al graag video’s en vertelde ik over wat ik deed. Zo ben ik serieus YouTube-content gaan maken,” zei Ryu in een interview, met die onschuldige maar vastberaden toon.
Van AdSense-inkomsten naar een eigen bedrijf
Wat écht interessant is: elk centje dat uit zijn YouTube AdSense kwam, werd niet uitgegeven aan nieuwe speelgoedjes of gadgets. In plaats daarvan spaarde Ryu gedisciplineerd. En voortkomend uit die eenvoudige gewoonte ontstond een nogal ongewoon bedrijf voor een kind van zijn leeftijd — een jamu-café onder de merknaam “Tjap Nyonya Kaya”.
FYI HEALMates: dit jamu-café was niet zijn eerste zakelijke avontuur. Eerder had hij al geprobeerd met zuivel- en nasi-box-bedrijven. En nu, op negenjarige leeftijd, bereidt hij de lancering van zijn derde businesslijn voor. Een bewijs dat Ryu echt het talent heeft om zijn privilege te beheren en zich te blijven vernieuwen in de zakenwereld.
Het belang van ouderlijke steun
De capaciteit om een kind te begeleiden én vrij te laten bloeien is één van de sleutels achter Ryu’s succes. Psychologisch gezien vormt het ouderlijk opvoedingspatroon van Ryu de basis van zijn zelfvertrouwen — waardoor hij zich autonoom voelt en klaar is om te creëren.
“De investering is van mezelf, maar het idee kwam samen (met m’n ouders),” legde Ryu uit over het ontstaan van zijn jamu-bedrijf.
In het geval van Ryu en zijn ondernemerschap zien we hoe cruciaal ouderlijke steun is voor het begrip van levenswaarden bij een kind: zoals verantwoordelijkheid, harde werk en waardering voor het proces.
Wat zelden wordt besproken: privilege kan ook psychologische druk met zich meebrengen. Hoge verwachtingen, publieke aandacht en het stigma van “de zoon van de baas” kunnen stress veroorzaken. Maar omdat Ryu’s ouders open communicatie installeren, werd die druk eerder een groeiruimte dan een last.
Er is een groot verschil tussen “kans krijgen” en “resultaat aangeboden krijgen”. Ryu werd niet plotseling miljonair doordat hij kapitaal werd toegeschoven, maar doordat hij bereid was te leren van de kansen die hem werden geboden.
Hij leerde van zijn vader hoe je een merk beheert, hoe je consumenten begrijpt, en hoe je sociale media inzet — niet alleen voor amusement, maar als platform voor expressie en business. Hij leerde wat verantwoordelijkheid is, hoe je publieke kritiek aanpakt, en hoe je samenwerkt met volwassenen zonder zijn kinderlijke identiteit te verliezen.
Dat is niet makkelijk. Op negenjarige leeftijd weet de meeste kinderen waarschijnlijk nog niet eens het gevoel van kritiek door internetters te unterschatten. Maar Ryu ging de uitdaging aan — niet omdat hij immuun is, maar omdat hij van kinds af aan al in gesprek werd gebracht in plaats van overbeschermd te worden als “het rijke kind”.
En dus, wat kunnen wij leren van dit inspirerende verhaal van Ryu Kintaro, HEALMates? Misschien kan hij niet elk kind in Indonesië representeren, maar zijn verhaal kan wel een reflectie zijn voor veel ouders en jongeren vandaag: het is niet je achtergrond die bepaalt de richting van je leven — het is het bewustzijn van hoe je gebruikt wat je hebt. (RIW)
