Het begon allemaal met het YouTube-kanaal bangbrewtv, dat van plan was een horrorvideo te maken over een verlaten huis in Klender, Oost-Jakarta. Tot hun verbazing bleek het huis bewoond te worden door een jonge man genaamd Tiko en zijn moeder, mevrouw Eny, die aan een zware depressie leed.

Wat mevrouw Eny ervoer, was dat ze vaak uit het niets begon te schreeuwen en hallucinaties had waarbij ze mensen uitschold die haar zogenaamd lastigvielen. Ze beschouwde vreemden als haar vijanden en kon agressief worden als iemand te dichtbij kwam. Alleen haar zoon Tiko kon met haar communiceren — al kreeg ook hij vaak haar woede te verduren.

Volgens Tiko, zoals verteld in de video van bangbrewtv, begon zijn moeder depressief te worden nadat zijn vader hen had verlaten om naar Madiun te gaan, gecombineerd met financiële problemen. De eerste symptomen waren dat ze tegen zichzelf begon te praten, zich terugtrok uit de samenleving en anderen begon te wantrouwen.

In 2010 sneed mevrouw Eny de elektriciteit af, waardoor er geen licht of schoon water meer was. Meer dan tien jaar lang raakte het huis in verval — het dak was vol spinnenwebben, de vloer bedekt met vuil en afval, de muren vochtig en beschimmeld, en de tuin overwoekerd met wilde planten.

Tiko wilde zijn moeder naar een psychiater brengen, maar hij was bang voor een opname in het ziekenhuis. Hij hoopte dat ze thuis behandeld kon worden of dat een arts op huisbezoek zou komen, waardoor mevrouw Eny jarenlang met haar depressie bleef worstelen.

Dankzij de aandacht van de media kwam het verhaal van mevrouw Eny onder de aandacht van Pratiwi Noviyanthi, een YouTuber die vaak mensen met mentale gezondheidsproblemen helpt. Pratiwi wist contact te leggen met de sociale dienst, die vervolgens mevrouw Eny naar het RSKD Duren Sawit-ziekenhuis bracht.

Volgens kompas.com verklaarde dr. Niken dat mevrouw Eny 11 dagen in behandeling was, waarvan 2 dagen voor noodbehandeling van haar mentale toestand, gevolgd door psychiatrische opname voor observatie en evaluatie door specialisten.

De behandeling begon met acute zorg voor zowel haar fysieke als mentale toestand, gevolgd door klinisch onderzoek, ondersteunende tests, en medicamenteuze therapie met psychofarmaca. Tijdens haar behandeling begon mevrouw Eny langzaam weer te communiceren — ze vroeg naar haar zoon en haar overleden echtgenoot, maar bleef grotendeels stil en gaf alleen korte antwoorden.

Nu, terug thuis, kan mevrouw Eny weer glimlachen als ze mensen begroet; ze is geduldiger geworden en kan beter omgaan met anderen.

Het verhaal van mevrouw Eny laat ons inzien dat mensen met depressie zo snel mogelijk professionele hulp moeten krijgen. Degenen die dichtbij staan, moeten aandacht besteden aan de behoeften van iemand met een mentale stoornis, zodat ze niet te lang in verdriet en isolement blijven.