Veel van ons zijn opgegroeid met één herkenbaar verhaal: “Het leven moet eerst zwaar zijn.” Geldgebrek wordt daardoor vaak als iets normaals gezien, zelfs als onderdeel van volwassen worden. Zinnen als “Zolang we maar kunnen eten”, “Simpel is ook prima”, of “Je went er wel aan” klonken vroeger bijna als vaste troostwoorden in onze kindertijd.

Maar naarmate we ouder worden, blijft er toch een onrust hangen die we meenemen tot in onze volwassenheid. We beginnen ons af te vragen: hoe kan het dat sommige mensen opgroeien in een gezin met weinig middelen, maar emotioneel warm en veilig blijven? Terwijl anderen materieel niets tekortkomen, maar diepe emotionele wonden met zich meedragen?

Dus wat vormt onze inner child eigenlijk het meest: financiële tekorten of emotionele angst? Kom op, HEALMates, laten we het samen verder uitpluizen.

Financiële Tekorten Laten Niet Altijd Littekens Achter

Het valt niet te ontkennen dat opgroeien met economische beperkingen een duidelijke impact heeft, HEALMates. Kinderen die leven onder financiële druk leren vaak al vroeg hun verlangens in te houden, begrijpen snel wat “niet kan”, en passen zich sneller aan. In sommige gevallen vormt dit zelfs zelfstandigheid en een sterke veerkracht.

Maar financiële tekorten beschadigen de inner child niet automatisch. Zolang de emotionele behoeften van een kind worden vervuld, blijft de inner child meestal intact. Een kind dat weet dat het geliefd is, gehoord wordt en emotioneel wordt gevalideerd, voelt zich veilig, ook al is het leven simpel. Ja, het kan teleurgesteld zijn omdat het geen speelgoed kan kopen, maar het voelt zich niet alleen in die teleurstelling.

Het probleem is dat financiële stress vaak een domino-effect veroorzaakt. Mensen die moeten vechten om überhaupt eten op tafel te krijgen, hebben soms weinig ruimte om stil te staan bij de emotionele ontwikkeling en mentale gezondheid van hun kind.

Waarom? Omdat hun leven al ingewikkeld en zwaar genoeg is. Wat dan vaak gebeurt, is dat kinderen gedwongen worden sneller volwassen te worden dan hun leeftijd toelaat, hun emoties moeten onderdrukken, of zelfs een economische last meekrijgen, alsof ze moeten helpen het gezin te onderhouden. Op dat punt gaat het niet meer om geld, maar om emoties die geen ruimte krijgen.

Emotionele Angst Vormt Onze Volwassen Patronen

Emotionele angst is psychologisch en onzichtbaar. Er zijn geen cijfers, geen tastbaar bewijs, maar de impact is diep en langdurig. Deze angst kan vele vormen aannemen: bang om uitgescholden te worden, bang om verlaten te worden, bang om een last te zijn, of constant het gevoel hebben nooit goed genoeg te zijn.

Kinderen die met deze emotionele angst opgroeien, leren al vroeg één belangrijke les: hun gevoelens mogen er niet zijn. Ze kunnen materieel alles hebben, speelgoed, goede scholing, vakanties, maar als “negatieve” emoties steeds worden gezien als overdreven, zwak of lastig, raakt de inner child gewond. Die kinderen groeien op met een aanhoudende angst die ze meenemen tot in hun volwassen leven.

Vergeleken met financiële redenen, ontstaan inner-child-wonden dus vaker uit emotionele angst. Toch kan financiële schaarste indirect bijdragen aan een omgeving waarin een kind emotioneel geen ruimte krijgt.

In veel gezinnen gaan deze twee factoren hand in hand. Ouders die leven onder chronische economische druk ervaren vaak stress, uitputting en emotionele leegte. Zonder het te beseffen wordt het kind dan de “aanpasser”. En hier beginnen we te begrijpen dat inner-child-wonden niet gaan over wat we niet hadden, maar over wat we nooit hebben gevoeld toen we klein waren. (RIW)