Er is iets wat prikt, maar tegelijk ook zacht aanvoelt wanneer je naar Lonesome Hero #3 kijkt. Voor je staat een kind met grote ogen, getekend op een stuk gegolfd karton. Rode lijnen vormen zijn gestalte, rood dat voelt alsof het uit een herinnering komt, uit iets dat ooit pijn deed, maar nooit helemaal is verdwenen. Dit werk is meer dan alleen een portret. Het is een fragment van een groter verhaal: onschuld, onverwoorde wonden en een soort heldhaftigheid die groeit uit de stilte van de kindertijd.

Het medium dat spreekt

Voordat we in de betekenis duiken, is het interessant om even stil te staan bij de achtergrond van dit werk. Lonesome Hero #3 (2021) is een schilderij van Roby Dwi Antono dat ooit werd geveild tijdens het liefdadigheidsprogramma Art Keeps Nonprofits Going en uiteindelijk in een privécollectie terechtkwam. Bovendien werd het verkocht voor zo’n 30.000 dollar — meer dan een half miljard rupiah. Een indrukwekkend bedrag voor een werk dat “slechts” op gegolfd karton is gemaakt.

Ja, coloured pencil on corrugated cardboard. Een bescheiden medium, bijna achteloos zelfs. Maar juist daarin schuilt de kracht. Karton is geen luxe canvas; het is kwetsbaar, gemakkelijk te scheuren, meestal gebruikt om iets te verpakken en daarna weggegooid. Maar zijn onze herinneringen niet precies zo? Vol kreuken, sporen, en altijd op het randje van uit elkaar vallen?

Roby koos een eerlijk materiaal om zijn idee over te brengen. Het karton symboliseert vergankelijkheid en het verstrijken van tijd, terwijl de rode lijnen die het kind vormen aanvoelen als aderen — levensaders die warmte brengen in iets wat op het eerste gezicht zo gewoon lijkt.

Een kleine figuur met een grote titel

De titel Lonesome Hero opent meteen een poort naar intrigerende interpretaties. “Hero” staat voor kracht en moed, terwijl “lonesome” juist eenzaamheid suggereert. Hoe kan een held eenzaam zijn?

Het kind dat Roby afbeeldt, oogt simpel, bijna naïef. Een iets te groot hoofd, een klein lichaam, handen gevouwen bij de borst — alsof het iets broos in zichzelf probeert te beschermen. De blik is groot, recht, en ontwapenend eerlijk. Er is een stille vraag om gezien te worden, maar geen behoefte aan medelijden. Zoals veel kinderen, wil ook hij slechts geaccepteerd worden zoals hij is.

Hier speelt Roby met een prachtig paradox: een kind dat kwetsbaar lijkt, maar in zijn stilte een vorm van zuivere moed vertegenwoordigt. De moed om te voelen, te herinneren, en alleen te durven zijn.

De kindertijd is niet altijd zoet

Roby Dwi Antono staat bekend om zijn pop-surrealistische stijl, waarin realiteit en droombeelden samensmelten. In veel van zijn werken grijpt hij terug naar jeugdherinneringen: nostalgie, verlies, en een zachte, bijna onuitgesproken pijn. Toch toont hij dat niet op een sombere manier. Integendeel, Roby giet verdriet in figuren die schattig of poëtisch aandoen, alsof pijn en schoonheid samen kunnen bestaan.

Voor Roby is de kindertijd geen perfecte speeltuin. Het is ook een plek waar angst, stilte, en verlatenheid wonen — emoties die we vaak wegduwen als we volwassen worden. Lonesome Hero #3 is zijn manier om die vergeten gevoelens terug te halen. Niet om te klagen, maar om te erkennen dat ze bestaan.

De kracht van eenvoud

De magie van Lonesome Hero #3 ligt in zijn eenvoud. Geen overbodige details, geen felle kleurenexplosies. Alleen dunne rode lijnen en de ruwe textuur van het karton, dat bijna lijkt op de vermoeide huid van de wereld zelf. En toch, juist uit die soberheid groeit een intense emotionaliteit.

Wie het werk lang genoeg bekijkt, ervaart een vreemd soort spanning — tussen aandoenlijk en melancholisch. Het kind wekt medelijden op, maar ook bewondering. Het huilt niet, het glimlacht niet. Het is er gewoon. En dat alleen al is ontroerend genoeg.

Roby slaagt erin twee schijnbaar tegengestelde elementen te verweven: onschuld en lijden. Uit die botsing ontstaat iets zeldzaams — een eerlijke emotie die zich niet laat vangen in woorden.

De wonde die niet schreeuwt

Wanneer Roby over “jeugdtrauma” spreekt in zijn werk, doet hij dat niet letterlijk. Hij vertelt geen autobiografisch verhaal, maar schept ruimte voor universele herinneringen — voor de verloren, stille kinderen die we allemaal ooit waren.

De vouwen in het karton, de ruwe krassen, het bloedrode potlood dat tegelijk liefde en pijn verbeeldt — het zijn allemaal subtiele symbolen van gevoelens die nooit hardop werden uitgesproken. Roby legt niets uit. Hij nodigt uit om te voelen. En misschien is dat precies de kracht van dit werk: het probeert je niet iets te leren, het fluistert alleen dat je niet alleen bent.

Lonesome Hero #3 viert geen heroïek zoals we die kennen. Geen zwaarden, geen overwinningen. Alleen de moed om te blijven bestaan, om herinneringen te dragen, om klein te zijn in een grote wereld.

Roby Dwi Antono brengt ons dichter bij dat kind, niet om medelijden te wekken, maar om begrip te vragen. Hij schreeuwt niet om aandacht, hij wacht. In stilte. Tot iemand kijkt en werkelijk ziet.

Dit schilderij herinnert ons eraan dat eenzaamheid niet hetzelfde is als zwakte. Soms schuilt er in stilte een vorm van kracht die misschien wel het meest heroïsch is van allemaal. (RIW)