Te midden van een socialmedia-tijdlijn vol nieuws over ontslagen, nepvacatures en verhalen van werkzoekenden die honderden sollicitaties versturen zonder ooit een reactie te krijgen, trok één post plotseling de aandacht van het publiek. Prilly Latuconsina, actrice, producent en ondernemer, activeerde de functie open to work op haar LinkedIn-profiel.

De post ging razendsnel viraal en riep uiteenlopende reacties op. Sommigen reageerden met steun en bewondering, maar anderen voelden juist boosheid. Dat leidde tot een grote vraag: ging het hier puur om personal branding, of was er sprake van een sociale blind spot?

Tussen Professioneel Recht en Sociale Realiteit

In principe is er niets mis met het label open to work. Iedereen, ook publieke figuren, heeft het recht om nieuwe kansen te zoeken, een portfolio op te bouwen en zich open te stellen voor samenwerkingen. In de professionele wereld wordt die openheid zelfs vaak gezien als progressief en bescheiden.

Het probleem ontstaat echter wanneer dezelfde boodschap wordt ontvangen door een publiek dat leeft in een totaal andere realiteit. Voor veel werkzoekenden in Indonesië is open to work namelijk niet zomaar een status. Het is een symbool van een uitputtende en onzekere levensfase: sollicitaties die onbeantwoord blijven, gesprekken die eindigen zonder vervolg, felle concurrentie met een salaris dat niet in verhouding staat tot de inspanning, en mentale uitputting doordat het gevoel nooit “goed genoeg” te zijn blijft terugkomen, ondanks hard werken.

Wanneer diezelfde status wordt gebruikt door iemand met enorm sociaal, economisch en netwerk-kapitaal, wordt die afstand extra voelbaar. Voor sommigen voelt het zelfs als een soort “spot”, ook al was dat duidelijk niet de intentie van de artiest.

Ongelijke Privilege

De felle reacties gingen niet zozeer over wie Prilly is als persoon, maar over wat zij vertegenwoordigt in de ogen van veel werkzoekenden. Voor mensen die dagelijks vechten in een harde arbeidsmarkt voelt zo’n post als een pijnlijke herinnering aan ongelijkheid. Niet omdat Prilly “geen werk zou mogen zoeken”, maar omdat haar kansen nu eenmaal sneller komen, deuren voor haar wijder openstaan en professionele erkenning vrijwel altijd binnen handbereik is.

Hier ontstaat de sociale blind spot: geen slechte intentie, maar het gebrek aan besef dat een boodschap die voor de ene groep neutraal voelt, voor een andere groep juist pijnlijk kan zijn.

Vanuit het perspectief van personal branding kan de open to work-post worden gezien als een strategie. Zoals HEALMates weten, bouwt Prilly al jaren actief aan haar professionele imago buiten de acteerwereld. Ze is betrokken bij filmproducties, ondernemingen en creatieve samenwerkingen. Haar bedoeling was simpelweg om nieuwe samenwerkingen over verschillende sectoren heen te verkennen. Maar personal branding in de digitale publieke ruimte staat nooit los van collectieve emoties, economische omstandigheden en de sociale ervaringen van het publiek.

En precies daar wordt het gevoelig. Wat professioneel gezien legitiem is, kan sociaal gezien ongevoelig overkomen, zeker in een periode van werkgelegenheidscrisis. Dat is ook waarom deze post veel werkzoekenden raakte. Een open to work-melding van een bekende celebrity fungeerde als trigger, omdat het gevoelens van structurele ongelijkheid en onrechtvaardigheid blootlegde.

Wat Kunnen We Hiervan Leren?

Het is belangrijk om te benadrukken dat dit artikel geen poging is om Prilly Latuconsina als individu te veroordelen. Er zijn geen aanwijzingen dat haar post bedoeld was om iemand te kleineren of pijn te doen.

Tegelijkertijd opent deze situatie een bredere reflectie: publieke figuren, influencers en mensen met grote privileges dragen een extra verantwoordelijkheid om sociaal bewust te communiceren. In het tijdperk van sociale media wordt empathie niet alleen gemeten aan intenties, maar ook aan het besef van impact. Zoals het gezegde luidt: “Eet niet aan tafel bij iemand die honger heeft.”

Deze controverse zou dan ook niet moeten blijven steken in persoonlijke voor- of tegenkampen. Ze kan een startpunt zijn voor een bredere discussie over ongelijke toegang tot werk, de hardheid van de arbeidsmarkt en hoe sociale empathie vorm krijgt in digitale ruimtes.

Misschien is het antwoord niet om mensen te verbieden open to work te zeggen, maar om die boodschap op een meer contextgevoelige manier te brengen—een manier die sociale realiteiten erkent, in plaats van alleen de persoonlijke identiteit te benadrukken.

Het virale karakter van Prilly Latuconsina’s open to work-post herinnert ons eraan dat achter één simpele zin duizenden levensverhalen schuilgaan die nooit hetzelfde zijn. Juist daarom is empathie zo belangrijk. Voor veel werkzoekenden is open to work geen strategie, maar een dagelijkse realiteit, waarin hoop telkens opnieuw wordt getest door afwijzing.

Ter informatie, HEALMates: Prilly Latuconsina heeft op woensdag (4/2/2026) via haar persoonlijke Instagram excuses aangeboden. In die post gaf ze aan de uiteenlopende reacties en emoties te begrijpen, van boosheid en teleurstelling tot ongemak, en bood ze haar oprechte excuses aan voor het ontstane misverstand. Ze benadrukte dat ze nooit de intentie had om ongevoelig te zijn en erkende dat haar positie en levenservaring niet voor iedereen hetzelfde zijn. Ze gaf ook toe dat haar post voor sommige mensen pijnlijk kon aanvoelen.

Daarnaast legde Prilly uit dat het gebruik van de Open to Work-functie bedoeld was om nieuwe samenwerkingen over verschillende sectoren heen te verkennen en haar professionele netwerk uit te breiden naar gebieden die ze nog niet eerder had verkend. Het was niet bedoeld om kansen van anderen af te nemen, maar als onderdeel van haar leerproces en persoonlijke groei. Voor de toekomst zegt Prilly zich te blijven inzetten voor samenwerkingen en activiteiten die een positieve impact hebben op veel mensen.

Wat vind jij ervan, HEALMates? (RIW)