Heb jij een droomhuis, HEALMates? Als we het over een huis hebben, dragen veel van ons waarschijnlijk al sinds de kindertijd een bepaald beeld met zich mee. Maar een huis is meer dan alleen een gebouw, HEALMates. Een huis is een relatie. Het is een plek waar verbondenheid en warmte kunnen groeien. Als volwassene bouwen veel van ons uiteindelijk een droomhuis met één specifiek doel: een veilige ruimte creëren die we vroeger misschien niet hebben gehad.

Deze keer kreeg HEAL de kans om in gesprek te gaan met een jong stel dat probeert hun inner child te omarmen via hun droomhuis. Zij zijn Indah en Yusuf. Benieuwd hoe zij hun ideale huis betekenis geven? Lees mee!

Het Droomhuis uit de Kindertijd

Indah heeft een heel specifiek beeld van haar ideale huis. Geen huis met meerdere verdiepingen, en ook geen klein huisje waar alles dicht op elkaar zit. Haar droom is juist een gelijkvloerse woning met een ruime tuin.

In haar verbeelding staan er later fruitbomen in die tuin. En als die niet helemaal vol staat met planten, dan is het in elk geval een plek voor kleine picknicks met het gezin. In de namiddag samen op de grond zitten, licht praten, zonder het huis uit te hoeven. Kortom: een huis dat ruim voelt, zowel letterlijk als in het hart.

Waarom geen huis met verdiepingen? Simpel en heel menselijk: ze heeft geen zin om steeds trap op en af te lopen. Maar daarachter schuilt iets groters. Indah verlangt vooral naar ruimte om samen te zijn met haar man en kinderen—iets wat ze vroeger moeilijk had. Ze groeide op in een eenvoudig huis met een beperkte ruimte en ouders die hard moesten werken om rond te komen. Daarnaast vindt Indah een gelijkvloers huis met een grote tuin ook praktischer voor de lange termijn, omdat het flexibel is en op allerlei manieren kan worden uitgebreid.

Een Lange Weg naar een Eigen Huis

Er bestaat een hardnekkige gedachte in de samenleving dat vrouwen uiteindelijk het ouderlijk huis verlaten om simpelweg naar het huis van hun man te verhuizen. Een narratief waarin vrouwen vooral volgen, in plaats van samen opbouwen. Indah laat zien dat het ook anders kan. Samen met Yusuf begon zij hun huwelijk met het besef dat trouwen niet alleen gaat over een nieuw adres, maar over samen groeien en vanaf nul een leven opbouwen.

Zoals veel jonge stellen hadden Indah en Yusuf niet meteen een eigen huis. De droom was er vanaf het begin, maar de realiteit bracht haar eigen afwegingen mee. Financiële omstandigheden, prioriteiten die nog gevormd moesten worden, en de aanpassing aan het leven als nieuw echtpaar zorgden ervoor dat het plan even moest wachten. Niet omdat ze het niet wilden, maar omdat ze het bewust en volwassen wilden aanpakken.

In die fase was een huurhuis de meest logische keuze. Het werd een plek waar ze leerden samenleven: ruimte delen, hun uitgaven beheren, dromen ordenen en omgaan met beperkingen. Vanuit dat huis begonnen ze te sparen, te praten en plannen te maken voor de toekomst. Tot het moment kwam, na een lange weg, dat het droomhuis geen droom meer bleef. Ze konden het huis uiteindelijk kopen, niet als symbool van luxe, maar als resultaat van geduld, proces en teamwork vanaf het begin van hun huwelijk. Misschien klopt het dus toch: een huis heeft ook iets met timing en lotsbestemming te maken.

Gevoelig, Jaloezie en Leren Loslaten

Er waren momenten waarop Indah zich snel geraakt voelde. Het zien van leeftijdsgenoten met een eigen huis kon steken doen. Op gevoelige dagen voelde zelfs het zien van buren die hun huis renoveerden pijnlijk. Maar op andere, stabielere dagen voelde het allemaal heel normaal. Die emotionele schommelingen zijn echt, en heel menselijk.

Totdat, na jaren van huwelijk, midden in 2020, de kans kwam om hun droomhuis te realiseren. Het was niet precies zoals Indah het zich vroeger had voorgesteld, maar het kwam dichtbij. Het huis was ruim genoeg, had een tuin zoals in haar kinderdroom, en hoewel die niet zo groot was als ooit gehoopt, was er genoeg plek voor mangobomen en om met de kinderen te spelen tijdens vrije dagen.

“Alhamdulillah. En dat dweilen? Dat zien we later wel, dat valt te regelen,” zegt Indah lachend.

Huis, Herinneringen en Grenzen

De betekenis van een huis was al diep in Indahs geheugen verankerd sinds haar jeugd. Een huis is niet alleen een schuilplek, maar ook een ruimte vol herinneringen, veiligheid én potentiële conflicten. Haar ouders hadden vroeger ook niet meteen een eigen huis. Ze woonden ooit in een klein huisje in een smalle, dichtbevolkte steeg in een stad in Midden-Java. Huizen stonden tegen elkaar aan, er was nauwelijks afstand, en privacy was een luxe. Voor sommigen misschien normaal, maar voor Indahs gezin liet het een blijvende indruk achter.

Leven in zo’n drukke steeg brengt verhalen met zich mee die vaak onzichtbaar blijven. Eén daarvan was het probleem van waterafvoer en grenzen tussen huizen. Meerdere keren kregen Indahs ouders gedoe met buren door lekkende dakgoten of verstopte afvoeren. Omdat de huizen tegen elkaar aan stonden, kon een klein probleem zich makkelijk verspreiden naar het huis ernaast. Water dat netjes had moeten wegstromen, sijpelde door muren van de buren, veroorzaakte misverstanden en tastte langzaam het wooncomfort aan. Kleine technische problemen groeiden uit tot emotionele kwesties, simpelweg omdat de leefruimte te krap was om elkaar niet te raken.

Die ervaringen vormden ongemerkt Indahs kijk op wonen. Ze leerde dat een ideaal huis niet alleen draait om grootte of mooi design, maar ook om grenzen: grenzen bewaken, privacy respecteren en goede relaties met de omgeving onderhouden. Daarom droomde Indah later niet van een groot, imposant huis met verdiepingen, maar van een vrijstaand huis met voldoende grond, dat niet direct aan de buren vastzit. Een huis dat ademruimte geeft—fysiek én emotioneel. Een plek waar kleine problemen niet meteen grote conflicten worden en waar mensen rustiger, veiliger en met meer wederzijds respect kunnen leven.

Uit het verhaal van Indah en Yusuf kunnen we één belangrijke les trekken, HEALMates: onze droom van een huis wordt vaak gevormd door herinneringen uit onze kindertijd. Ons inner child bewaart gevoelens van ongemak, kleine conflicten of beperkte ruimte die toen misschien nooit zijn uitgesproken, maar later veranderen in een verlangen naar een huis dat veiliger, ruimer en rustgevender is.

Van Indah leren we dat het begrijpen en verzorgen van ons inner child betekent dat we onszelf toestemming geven om een huis, en daarmee een leven, op te bouwen dat echt betekenis heeft. Want voor sommige mensen gaat een droomhuis niet over materiële status, maar over vrede sluiten met het verleden en eindelijk de veiligheid creëren waar ooit zo naar werd verlangd. (RIW)