Iedereen heeft een inner child, dat hoort nu eenmaal bij het leven, HEALMates. Het inner child is een natuurlijk onderdeel van onszelf en speelt een belangrijke rol in hoe onze persoonlijkheid zich vormt, vaak zonder dat we het doorhebben. Bij veel mensen draagt dit inner child ook emotionele wonden met zich mee, die hun leven tot ver in de volwassenheid kunnen blijven beïnvloeden.

Misschien herken je dit wel: je emotionele reactie voelt soms “overdreven”. Je raakt bijvoorbeeld extreem bang om verlaten te worden alleen omdat een berichtje niet meteen wordt beantwoord, of je voelt je plotseling totaal waardeloos na een kleine vorm van kritiek. In zulke momenten is het mogelijk niet jouw ‘volwassen zelf’ dat reageert, maar dat gekwetste, jonge deel in jou.

Maar wat maakt een inner child eigenlijk gewond? Veel experts zijn het erover eens dat één van de meest bepalende factoren ligt in de opvoeding tijdens de kindertijd. Tijd om daar dieper in te duiken: wat is een inner child precies, en waarom heeft onze opvoeding daar zo’n grote invloed op?

Wat is een Inner Child?

Simpel gezegd is het inner child het psychologische deel van ons dat alle emotionele ervaringen uit onze jeugd bewaart, zowel de fijne als de pijnlijke. Dit concept werd voor het eerst populair gemaakt door de Zwitserse psycholoog Carl Jung, die stelde dat vroege levenservaringen ons onderbewuste tot ver in de volwassenheid vormen.

Het inner child is dus veel meer dan alleen herinneringen aan vroeger, HEALMates. Het omvat onder andere:

• hoe we naar onszelf kijken;
• hoe we liefde ervaren of juist afwijzing voelen;
• hoe we omgaan met conflicten, kritiek en emotionele nabijheid.

Wanneer je als kind opgroeit in een omgeving waarin je je veilig voelt, gehoord wordt en emotioneel bevestigd, kan je inner child zich relatief gezond ontwikkelen. Denk aan samen spelen, serieus genomen worden en consequent liefde krijgen, dit draagt vaak bij aan een optimistische en zelfverzekerde houding op latere leeftijd.

Maar niet iedereen groeit op in zo’n fijne situatie. Sommige mensen ervaren verwaarlozing, geweld, het verlies van een dierbare of andere traumatische gebeurtenissen in hun jeugd. Zonder dat we het beseffen, laten deze ervaringen emotionele littekens achter die we meenemen tot in ons volwassen leven.

Een gewond inner child verschuilt zich vaak in het onderbewuste en laat zich pas zien wanneer iemand in een situatie belandt die oude pijn oproept, bijvoorbeeld door plotselinge emotionele uitbarstingen, overdreven angst of reacties die moeilijk te controleren zijn.

Emotionele sporen uit het verleden kleuren onbewust hoe we de wereld bekijken, met onze gevoelens omgaan en ons gedragen in het hier en nu. Het inner child bewaart niet alleen mooie herinneringen, maar ook pijnlijke ervaringen die ooit diepe indruk maakten.

Trauma’s uit de kindertijd verdwijnen niet automatisch naarmate we ouder worden. Integendeel, emotionele wonden reizen vaak met ons mee en kunnen zich later uiten op manieren die we niet altijd herkennen.

Zonder het te beseffen, kunnen beslissingen die we vandaag nemen beïnvloed worden door oude trauma’s en beschermingsmechanismen die nog steeds actief zijn. Helaas kiezen veel mensen ervoor om deze gekwetste kant van zichzelf te negeren of te onderdrukken. Maar emotionele pijn wegstoppen werkt averechts: gevoelens die niet worden erkend, komen vaak terug in de vorm van terugkerende gedragspatronen. Zolang het inner child niet heelt, blijft het ons ook in de volwassenheid achtervolgen.

Waarom Kan Opvoeding het Inner Child Verwonden?

Veel mensen denken dat emotionele wonden alleen ontstaan door fysiek geweld of grote trauma’s. Maar volgens psycholoog en auteur van The Drama of the Gifted Child, Alice Miller, komen emotionele wonden juist vaak voort uit opvoedingspatronen die als ‘normaal’ worden gezien. Enkele voorbeelden:

1. Voorwaardelijke Liefde

Wanneer een kind alleen wordt geprezen als het presteert, gehoorzaam is of “geen last veroorzaakt”, leert het één belangrijke les: ik ben alleen geliefd als ik aan verwachtingen voldoe. Op volwassen leeftijd kan dit zich uiten in extreem perfectionisme of faalangst.

2. Emoties die Niet Worden Gevalideerd

Zinnen als “Stel je niet aan”, “Doe niet zo dramatisch” of “Een braaf kind wordt niet boos” zorgen ervoor dat een kind zijn emoties onderdrukt. Het inner child leert dat gevoelens verkeerd zijn. Als volwassene wordt het daardoor lastig om emoties te herkennen en op een gezonde manier te uiten.

3. Parentificatie

Kinderen die te vroeg ‘volwassen’ moeten zijn, bijvoorbeeld door de problemen van hun ouders te dragen, emotionele steun te bieden of te veel verantwoordelijkheid te krijgen, verliezen hun recht om gewoon kind te zijn. Hun inner child raakt uitgeput, voelt zich verplicht om altijd sterk te zijn en vindt het moeilijk om hulp te vragen.

4. Autoritaire of Inconsistente Opvoeding

Strenge regels zonder ruimte voor dialoog, of juist een onvoorspelbare en chaotische opvoeding, dwingen een kind om constant alert te zijn. Het inner child slaat deze voortdurende angst op, die zich later kan uiten als chronische onrust of angststoornissen.

Hoe Uiten Zich Wonden van het Inner Child op Volwassen Leeftijd?

De wonden van het inner child verschijnen zelden als duidelijke herinneringen. Ze laten zich vaker zien in terugkerende patronen, zoals:

• extreem gevoelig zijn voor kleine dingen;
• zelf-sabotage, zoals uitstelgedrag, vergeetachtigheid of moeite met emotieregulatie;
• moeite met het stellen van grenzen;
• problemen vermijden door te vluchten in negatieve gewoontes;
• communicatieproblemen binnen het gezin;
• een laag zelfbeeld;
• perfectionisme door constante kritiek in de jeugd;
• toxische relaties omdat gezonde verbindingen onbekend voelen;
• gevoelens van sociale isolatie;
• verlatingsangst en clingy gedrag;
• moeite om anderen te vertrouwen;
• het gevoel nooit goed genoeg te zijn;
• snel schuld of schaamte ervaren.

Volgens klinisch psycholoog en auteur van Homecoming: Reclaiming and Healing Your Inner Child, John Bradshaw, blijft dit gekwetste deel van onszelf “roepen” via gedrag en emoties, totdat het wordt erkend en geheeld.

Je Hoeft Je Ouders Niet de Schuld te Geven

Belangrijk om te benadrukken, HEALMates: praten over het inner child betekent niet dat we onze ouders willen beschuldigen. Veel ouders hebben gedaan wat zij konden, met de kennis en middelen die ze hadden. Fouten in opvoeding ontstaan vaak uit een gebrek aan inzicht of uit onverwerkte wonden die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Het helen van je inner child kan beginnen met simpele stappen: erkennen dat jouw pijn valide is, ruimte geven aan emoties die je ooit moest onderdrukken, en leren om een veilige ‘ouder’ voor jezelf te zijn, en ook voor je eigen kinderen.

Dat kan starten met kleine dingen, zoals het herkennen en benoemen van je emoties, het schrijven van een brief aan je jongere zelf, of het inschakelen van professionele hulp wanneer de pijn te zwaar voelt.

Een gewond inner child kan je volwassen leven blijven achtervolgen, HEALMates. Daarom zijn bewustzijn en zelfcompassie essentieel in het helingsproces. Want volwassen worden betekent niet dat je je gekwetste kinddeel moet wegduwen, maar dat je het voorzichtig mee naar huis neemt, met veiligheid, geduld en begrip. (RIW)