Om te begrijpen hoe een gekwetste inner child doorwerkt in het volwassen leven, sprak het onderzoeksteam van HEAL met een bron (Ninna, niet haar echte naam). Dit interview werd vertrouwelijk afgenomen om haar privacy en emotionele veiligheid te waarborgen.

Ninna groeide op in een gezin dat er van buitenaf prima uitzag. Haar ouders hebben haar nooit fysiek mishandeld, maar de verwachting om altijd gehoorzaam te zijn en “geen last te veroorzaken” was al vanaf jonge leeftijd sterk aanwezig. Ninna werd grotendeels opgevoed door haar oma en tantes, terwijl haar ouders elders werkten om in het levensonderhoud te voorzien. Daardoor groeide ze eigenlijk niet op met de mensen die haar emotioneel hadden moeten begeleiden tijdens haar ontwikkeling.

“Van jongs af aan hoorde ik zinnen als: maak geen schande, val anderen niet lastig, je moet rekening houden met de gevoelens van anderen,” vertelt Ninna.

Zonder dat ze het doorhad, nestelden die boodschappen zich diep in haar onderbewuste. Ze leerde dat geaccepteerd worden betekende dat je geen nee zegt, en geliefd zijn betekende dat je geen last bent. Uiteindelijk schoof ze haar eigen emoties steeds verder opzij om het comfort van anderen te bewaren.

Van ‘Niet Negen’ naar Levenspatroon

Toen Ninna volwassen werd, verdwenen die patronen niet,  ze werden juist sterker. Ze merkte dat ze zich vaak schuldig voelde wanneer ze “nee” zei, zelfs bij dingen die haar eigenlijk uitputten.

“Ik kan doodmoe zijn, maar toch ja zeggen. Daarna krijg ik spijt, word ik boos op mezelf, maar naar anderen toe blijf ik glimlachen,” zegt ze.

In vriendschappen en op het werk plaatst Ninna de behoeften van anderen steevast boven die van zichzelf. Ze is bang om egoïstisch over te komen, bang om teleur te stellen, en misschien nog wel banger om niet aardig gevonden of verlaten te worden.

Dat voortdurende ‘niet willen bezwaren’ veranderde langzaam in people pleasing: een overlevingsstrategie die al in haar jeugd werd gevormd. Niet omdat Ninna bewonderd wilde worden, maar omdat ze had geleerd dat veiligheid voortkomt uit acceptatie door anderen. Zodra ook maar één persoon haar minder leek te mogen, werd ze onrustig en begon ze te overdenken.

People Pleaser als Overlevingsstrategie

Ninna geeft toe dat ze pas inzag dat ze een people pleaser was toen haar lichaam en geest uitgeput raakten.

“Ik voel me vaak moe. Alsof ik alleen maar leef voor anderen. Maar als iemand me vraagt wat ík eigenlijk wil, weet ik het niet eens,” zegt ze zacht.

Ze merkte ook dat zelfs kleine conflicten buitensporige angst konden oproepen. Een iets andere toon in iemands stem, een bericht dat niet meteen werd beantwoord, of een gezichtsuitdrukking die ze niet goed kon lezen, het was genoeg om haar zichzelf de schuld te laten geven.
“Waarom doet die persoon zo? Wat heb ik fout gedaan?” Die vragen bleven door haar hoofd spoken. Voor haar voelt het alsof haar inner child nog steeds in een voortdurende staat van waakzaamheid leeft: bang om uitgescholden te worden, bang om afgewezen te worden, en bang om nooit goed genoeg te zijn.

Het Proces van Bewustwording

Inzien dat dit alles zijn wortels heeft in haar opvoeding was geen gemakkelijk proces. Ninna voelde zich lange tijd schuldig omdat ze haar emotionele wonden in verband bracht met haar familie.

“Ik dacht lang: kan ik mijn ouders hier wel verantwoordelijk voor houden? Ze hebben toch hun best gedaan,” zegt ze.

Maar met de tijd leerde Ninna dat het erkennen van haar wonden niet hetzelfde is als iemand de schuld geven. Het is een manier om beter te begrijpen hoe onvervulde emotionele behoeften in de kindertijd een lange schaduw kunnen werpen over het volwassen leven. Nu, ook al is het proces nog niet afgerond, leert Ninna langzaam haar grenzen aan te geven. Ze oefent met nee zeggen zonder zich slecht of schuldig te voelen. Ze begint ook naar zichzelf te luisteren, iets wat ze vroeger nooit heeft geleerd.

“Ik ben aan het leren om de ouder voor mezelf te zijn. Misschien niet perfect, maar stap voor stap.”

Dit is het inspirerende verhaal van Ninna over de impact van opvoedingspatronen op de inner child en het volwassen leven. Verhalen zoals dat van Ninna herinneren ons eraan dat een gekwetste inner child niet zomaar verdwijnt wanneer we volwassen worden. Ninna zou zomaar één van ons kunnen zijn, iemand die opgroeit met wonden zonder zich daar volledig van bewust te zijn. Misschien zijn er buiten nog veel meer ‘Ninna’s’ die gezien en omarmd moeten worden, zodat zij de moed vinden om zichzelf met meer zachtheid te erkennen en te omarmen. Want juist daar begint het helingsproces.

En hoe zit het met jouw verhaal, HEALMates? (RIW)